Morgen feest! Vandaag een terugblik op een bewogen jaar.

Morgen is het 1 jaar geleden dat LauLalicous online ging en ik mijn eerste recept plaatste. Wow! Wat was dat spannend! Gelukkig werd die spanning al snel weggenomen door alle super lieve reacties die ik van iedereen kreeg en direct al 200 likes op facebook. Dat was toch echt wel een geluksmomentje.

Als ik terugblik op dit jaar dan vind ik zelf dat ik best trots mag zijn. Ik ben niet iemand die zomaar alles bloot legt en ik vaak zeker niet over persoonlijke dingen praat. Maar afgelopen jaar is toch wel even iets om bij stil te staan voor mij.

LauLalicious ben ik eigenlijk begonnen op advies van mijn psycholoog (jaja… ook deze vrolijke foodblogger heeft een psycholoog). Oktober 2015, ik werd overvallen door een depressie/burn out. Ik snapte er niks van, dit kon mij toch niet gebeuren? Iemand die van mening was dat een burn out alleen maar aanstel was? Het gebeurde echt. Wat een hel was het om dat te accepteren. Dan krijg je het mooie advies, ga iets leuks doen! Iets waar je vrolijk van wordt! Haha! Grote grapjassen allemaal, niks is leuk! Zeker niet in het begin. Je schaamt je en ik had ook nog paniekaanvallen en dan moet je iets leuk gaan doen. Stel je voor dat mensen dit zien. Ik weigerde medicatie te slikken omdat ik er heilig van overtuigd was dat het mij allemaal zelf wel ging lukken. Maar helaas, na een aantal weken moest ik aan de medicatie want dit kon ik eens een keer niet zelf oplossen. Toen ik die kleine monsters ben gaan slikken ging het stapje met stapje beter. Het was geen wondermiddel maar ik kon weer slapen, opstaan, van hele kleine dingen toch wel genieten en we konden op vakantie ( dat was een van de voorwaarde). Iets wat ik voor Lars echt wou doen. Alleen huilen kon niet meer (ik dacht dat het nooit zou stoppen, ik ging het zelfs missen), lachen deed ik omdat andere het deden. Heel raar… Maar ok, als ik me hierdoor wel beter voel, prima. Het moment kwam daar dat mijn psycholoog zei, Laura ik denk dat het dan nu tijd is dat je iets gaat doen met een doel en waar je blij van wordt. Een eigen foodblog was altijd al een wens, alleen nooit de tijd voor genomen. Want tja… waarom zou je iets voor jezelf doen? Alleen komt er toch wel veel bij kijken. Waarom zou je het ook klein aanpakken, dat zit gewoon niet in mijn natuur. Als je iets doet doe je het goed. Zo ben ik altijd door het leven gegaan (resultaat=burn out be aware! 80% is ook vaak goed). Maar gelukkig heeft Roy Wolfhagen mij enorm geholpen en deze fantastische website met logo voor mij opgezet. Ik heb zelfs visitekaartjes. Zo leuk, Roy bedankt! Dat moment was dus 21 februari 2016. Ik had een doel! De psycholoog was trots op me. Zo hobbelde ik een paar maanden door. Ik begon weer zin in dingen te krijgen, het werd mooi weer (al heeft dat even op zich laten wachten) en toen kwam het moment in juni dat ik dacht, fuck de medicatie. Ik stop ermee. In mijn hoofd dacht ik natuurlijk dat ik gewoon over 2 maanden clean was. Maar zo is het helaas niet. Ik moest afbouwen. Pfff… dit ging mij natuurlijk weer te lang duren. Maarja… Inmiddels had ik wel zoiets van, Laura je bent van zover gekomen, dit gaat je ook echt wel lukken. Daar gingen we starten van 30mg naar 20mg. Best prima. De eerste 2 weken vloekte ik op alles wat los en vast zat en niemand moest te dicht in mijn buurt komen maar ok. Ook zag je dit in mijn blogs, dan had ik gewoon even geen zin. Na 2 maanden van 20mg naar 10mg. Ook wel prima. Hier had niet super veel last van. En toen kwam het, 5 januari 2017, ik ging van 10mg naar 0. Ik had zelf echt verwacht van, het afbouwen is zo goed gegaan, dit gaat je ook lukken. Niet dus, het was een hel. Ik dacht echt dat ik weer terug bij af was. Ik zat weer met mijn hoofdtelefoon op de bank in een hoekje zodat ik maar geen deel hoefde te nemen aan deze maatschappij. Ik had alleen maar stroomstootjes in mijn hoofd, ik wou huilen maar het ging niet, slapen ho maar! Pfff… ik dacht echt als dit nog 2 weken zo gaat zijn ga ik weer starten met antidepressiva. Waar ook echt niks mis mee is want smommige mensen hebben het gewoon nodig. Heel normaal. Net zoals sommige mensen een bloedverdunner nodig hebben heeft de een een pilletje antidepressiva nodig. Maar toch, ik wou doorzetten… And I did it! Ik ben clean! Nu anderhalf jaar later kan ik zeggen dat het echt goed met me gaat.

Een depressie of burn out, mensen het is echt niet niks en onderschat het niet. Als het jezelf overkomt, geef eraan toe. Schaam je niet en trek je niks aan van wat andere mensen zeggen. Aan de mensen die wat altijd iets te zeggen hebben, veroordeel de persoon niet die het overkomt. Hou je mening voor je als je niet weet wat het is. De persoon in kwestie voelt zich al een mislukkeling genoeg. Daarbij wel aan de mensen die alsof doen, niet doen. Andere worden hier de dupe van. Ik was zo’n persoon die erover oordeelde dat mensen met een burn out zich niet moesten aanstellen. Echt, ik neem al mijn woorden terug. Een burn out of depressie is een taboe in onze maatschappij, wat eigenlijk geen taboe mag zijn. Mensen zouden veel sneller genezen als het geen taboe was. Daarom dit open verhaal over mijn depressie. Want trust me.. normaal gesproken zou ik dit nooit openbaar maken.

Dan nog 1 ding, als we toch emotioneel aan het doen zijn en we terugblikken op het afgelopen jaar wil ik toch wel heel graag mijn lieve Lars bedanken voor al het geduld wat hij met me heeft. Wat heb ik een geluk met deze man. Mijn pap en mam, voor het geduld en het poetsen van de keuken đŸ™‚ mijn lieve zus en schoonbroer voor het begrip en de steun. Milan en Joyce, als ik ergens niet alleen naar durfde nam ik hun gewoon mee. Heel erg, maar het gaf me toch vertrouwen. Lieve Luna en al mijn vrienden die hulp hebben geboden op welke manier dan ook en me nog steeds leuk vinden na deze tijd. Ik kan het me niet voorstellen maar evengoed bedankt!

LauLalicious in in 364 dagen tijd. Morgen is het dus tijd voor een feestje!

Review

Waardering

5 (10 Stemmen)

Samenvatting

Score

Geen reacties